VİDEO GALERİM

TEKRAR Selam CANN    Mükrim parçamla tanışmıştım dedim ya,tam da oradan devam edelim.     Bismillah “Nefsini bilen kendini bilir Kendini bilen Rabbini bilir” Bu cümleyi kaç kez duydum? hatırlamıyorum…  ama ne demek olduğunu kavrayamadığım anları ve yaşlarımı hatırlıyorum. Merakla, ne demek olduğunu kendime bile sormaya ,sorunun cevabını bilmediğim, hatta bilemediğim anlardaki utanç ve kaçacak yer bulamadığım anları çok net hatırlıyorum. İnsan kendi kendinden kaçmayı istediğinde, düşündüğünde , bazen yapamıyor … en azından ben bazen yapamıyorum… ama bazen hiç fark etmeden kolayca kaçtığım, kaçabildiğim ,yok saydığım  görmezden geldiğim anlar o kadar çok olmuş ki… o an hiç fark etmemiş, edememişim işte … O kaçamadığım anlarımın birinde bu cümle yine karşıma dikildi. Dimdik, demir ve zincirlerle vücudu kaplı ,upuzun heybetli duruşuyla ürkütücü, dumturaklı ses tonuyla; ” Nefsini bilen kendini bilir, kendini bilen Rabbini bilir” …. İnsan kendini nasıl bilir?  Senelerce nefs ve şeytan kelimelerinin anlamını bile idrak edemeyen ben, bu tek bilinmeyenli denklemi nasıl çözebilirdim ki…  Oysa kitap ismi diye o kitabı bile almıştım “Kendini bilen Rabbini bilir “ nasıl basit bir anlatma aslında … basit ve yalın … sanki hiçbir açıklamaya ihtiyaç duymuyormuş gibi kelimeler aslında…  ama o zamanlar basit kelimesinin anlamının aslında hiç de basit olmadığını anlayamadığım anları sırlıyormuş yaşam…  ve bir gün … O günü İhsan eden Rabbime sonsuz şükürler olsun…  kelimelerin davranışlarımı duygularımı limitli bırakan bir hal olduğunu hissettiğim bir an, bir dua ile başlamış aslında yolculuğum…  O anı şu an gibi hissederek zihin penceremden seyrediyorum…  yıllarca duyduğum ve idrak edemediğim bu cümle beni dua kapısına usulca bırakıvermiş … kendime hicret kendimden kendime  yolculuğu başlatan yollardan biri bu yalvarışım olmuş… Rabbim…  Ben seni biliyorum ama diyorlar ki nefsini bilen Rabbini bilir ama ben nefs ile ilgili  biliyorum diyemiyorum…  e kendini bilen nefsini biliyorsa! Ya ben kendimi bilmeden nefsi bilemezdim gibi anlıyorum!  Nefsimi bilmiyorsam, Seni bildiğim sanırım eksik ! Nasıl bir utançtı o an … ve o anki en güzel utancımla ,seni bilebilmek için, kendimi bilmek için, kendime hicret ediyorum Rabbim…  Yardım et … inayetini ve lütfunu gönlüme rehber eyle…  o an yola konulduğum anlardanmış aslında ama bunu uzun zaman sonra idrak edebildim… Bildiğim kadar,  bilmediklerim de beni ilerletirmiş…  şükürler olsun … yola çık yol görünür … yolda ol ,seni alırlar … yol bu ,yola çıkıp varmayan ,yoldan çıkıp varan yok…  Böyle diyordu Taptuk Emre.  o vakitler Yunus Emre” Aşkın yolculuğu” dizisini, elimde defter kalem, öyle eğitim alır gibi yazarak izlerdim… En güzel tekrar anlarımdı. Hamdolsun… Şükürler olsun…   BİREYSEL SEANS ALMAK İÇİN TIKLAYIN KURUMSAL EĞİTİMLER İÇİN TIKLAYIN